Ondersteuningsplan = indicatie

Geschreven door Marieke van Noort op 18 september 2014

Afgelopen woensdag werd ik blij verrast door een uitspraak van wethouder Yolan Koster. Vrij vertaald: met je eigen plan onder je arm krijg je als Woerdenaar straks toegang tot zorg, waar je eerder de bureaucratische indicatiemolen voor door moest.

Dit is echt een persoonlijk wow-moment: een oplossing voor mijn grote frustratie uit de tijd dat ik, inmiddels zo'n 12 jaar geleden, als maatschappelijk werker ondersteuning gaf aan kwetsbare gezinnen.

Positief versus negatief

Want wat was het systeem zinloos en moeilijk uit te leggen aan mensen: eerst hielp ik ze hun sterke kanten te ontdekken, benoemen en te gebruiken in hun leven. Hun netwerk in kaart brengen, eventueel versterken en kijken hoe ze die in willen zetten. Dan blijft er regelmatig nog een beetje over: er is professionele hulp nodig om een deel van het leven op orde te krijgen. En dan komt de frustratie: om de zorg te krijgen die het gezin nodig heeft, moesten we in een indicatieformulier vooral benadrukken wat slecht ging, wat het gezin niet zelf kan, welke vaardigheden ontbreken... En daarmee was dikwijls het hele voortraject naar de haaien. 

Bureaucratie

En daar bovenop komt nog de bureaucratie, de overbodige tijdsinvestering. Want in wezen hadden we in het voortraject hetzelfde gedaan als in het formuliertje van het indicatieorgaan: we hadden een plan gemaakt waaruit geconcludeerd werd dat er naast alle eigen inspanningen, die van het netwerk en eventueel vrijwilligers professionele zorg nodig was. 

Formeel

En dan nu naar de praktijk van de toekomst: het klinkt wel mooi, het ondersteuningsplan als indicatie, maar hoe regelen we dat? Zijn er geen wetten hierover waar we aan moeten voldoen? De gemeente is verplicht om een 'voor beroep vatbare beslissing' te nemen. Maar ik zie niet in waarom dat niet vanuit een ondertekend ondersteuningsplan kan. 

Politiek

Ik ben heel benieuwd hoe de uitwerking hiervan de komende maand politiek gaat vallen. Wat mij betreft toch een soort 'proof of the pudding'. We hebben het tot nu toe raadsbreed over "eigen regie", "eigen kracht" en "verminderen bureaucratie". Iedereen is het daarover eens. Maar als we daardoor af gaan van heilige huisjes? Vertrouwen geven aan inwoners en professionals? Wordt vervolgd... 


Deel dit artikel


Velden gemarkeerd met * zijn verplicht om in te vullen.





Reacties

Op 19-09-2014 12:33 schreef peter lenders: Beste Marieke,

Ik zou willen dat ik net als jij ook een persoonlijk wow-moment kon hebben. Al was het maar heel klein. Ik ben namelijk al redelijk snel tevreden. Al besef ik ook dat ik dat te weinig laat blijken.
Het ondersteuningsplan als indicatie zou een eerste stap zijn op weg naar .... Ja, op weg waar naar? Mijn theoretische MWD-kennis werd al snel op de proef gesteld gedurende stage bij Vluchtelingenwerk Utrecht. Moest worden bijgesteld tijdens mijn werk met moeilijke gemeentelijke doelgroepen (prostituees, ex-gedetineerden, dak- en thuislozen, 'crisisjongeren') Rotterdam. En worden herzien tijdens mijn jaren met dak-en thuisloze harddrugsverslaafden op en nabij Hoog Catharijne, de gebruikersruimten, en opvangverzieningen.
Maar met die bagage werd het heerlijk werken met risicojongeren in Amsterdam West en de jeugd in Hoek van Holland. Positieve ervaringen die ik nu meeneem in mijn werk met geweldige VMBO-leerlingen, en hun ouder(s) die af en toe, meer of minder, extra hulp en ondersteuning nodig hebben. Passend onderwijs zogezegd.
Het ondersteuningsplan als indicatie, een eerste stap...
Zo lang we er maar geen (PGB)dogma van maken. We ons bewust zijn van het feit dat een ondersteuningsplan dynamisch zal zijn waarvan de kosten niet zo vast liggen als men wellicht wenst. Simpelweg omdat ieder mens zich ontwikkelt maar dat van het begin af aan niet echt duidelijk is hoe die ontwikkeling verloopt. Een ondersteuningsplan als indicatie met bijstellingsmogelijkheden. En niet alleen 'je eigen plan onder je arm', want laten we niet vergeten dat niet iedereen in staat is, zijn/haar eigen plan te maken. De eigen capaciteiten worden niet al te vaak over- of onderschat. De meeste problemen in de Jeugdzorg bijvoorbeeld zijn/waren een gevolg van 'onwillige' ouders (al dan niet bewust). En als we die dan de 'eigen regie' geven, hun eigen ondersteuningsplan laten maken? Iedere ouder zegt dat zijn/haar kind verkeerde vrienden heeft. En de ouders van die vrienden zeggen hetzelfde. En iedere ouder zou graag willen dat zijn/haar zoon/dochter een 'probleemloze' goede opleiding gaat volgen. Niet al te vaak met over- of onderschatting als leidraad.
Het ondersteuningsplan als indicatie een eerste stap....
Zeer zeker, maar laten we voorzichtig en bedachtzaam blijven. Wellicht is het verstandiger om eerst helder te maken waar we naar toe willen. Dan kan een ondersteuningsplan als indicatie een eerste stap zijn. Het begin zijn van een mooie, leerzame en fantastische wandeling die ons soms van en langs de gebaande paden leidt.

meld deze reactie als ongepast